• Sewilla, i wspaniały plac Hiszpański (powstał w 1929 roku w ramach wystawy Iberoamerykańskiej, więc to stosunkowo nowy zabytek) oraz Katedra Najświętszej Marii Panny w Sewilli. Niegdyś meczet, dziś jedna z najwspanialszych gotyckich świątyń na świecie, Katedra jest olbrzymia – to pięcionawowa  budowla o długości 116 metrów! Wejście jest płatne, chyba, że wchodzicie na modlitwę – tak zrobiliśmy, jednak w takim przypadku nie wolno robić zdjęć – toteż nie robiliśmy. Zatem musicie mi uwierzyć na słowo, że ta katedra jest po prostu przepiękna, i koniecznie musicie ją odwiedzić, będąc w Sewilli!

Niestety nie udało nam się, przez brak czasu, wejść do Alkazaru Królewskiego, ponieważ nie mieliśmy wcześniej zakupionego biletu, a kolejka nawet z biletem miała kilometry. Mimo to wrócimy kiedyś, żeby to nadrobić, bo to pałac należący niegdyś do kalifatu kordobańskiego, i takiej architektury, która jest mieszanką elementów sztuki muzułmańskiej, gotyckiej i renesansowej, nie znajdziemy nigdzie indziej.

• Setenil de las Bodegas, to taka śliczna miejscowość którą już od dawna marzyłam, żeby zobaczyć. Małe białe domki przykryte wielkimi głazami, które leniwie spływają na dachy, jak ciężka kamienna kołderka. Strasznie nam się podobało, tata jednak doceniłby to miejsce bardziej, gdyby miało tramwaje; Zaparkować polecam na

  Parking de Tierra, stamtąd wygodnie zejdziecie w dół do miasteczka, szczególnie warto udać się na uliczkę Cuevas del Sol, no i na punkt widokowy Mirador del Carmen, z którego widać całe białe miasteczko. No właśnie, bo miasteczko to należy do listy miast o nazwie Pueblos Blancos – pięknych miasteczek, których cechą charaterystyczną jest biały kolor domów, bielonych wapnem. Miasteczka rozsiane są po Andaluzji, warto zobaczyć kilka z nich.

• Ronda, to ładna miejscowość która przede wszystkim ma niesamowity most, zawieszony nad wąwozem głębokim na 120 metrów. Warto zobaczyć most z kilku stron – budowa obecnego mostu rozpoczęła się w 1759 roku i trwała 34 lata. Poprzedni most zawalił się w 1741 roku, zabierając ze sobą życie 50 osób. Dziś to fenomenalna atrakcja turystyczna, a wiosną szczególnie pięknie wyglądała zielona okolica Rondy.

• Okolice Malagi, w tym ciekawa jaskinia Cueva del Tesoro, która jest jedną z trzech na świecie jaskiń stworzonych przez morze, które można zwiedzać. Ma magiczne jeziorka, które podświetlone wyglądają jak jakaś woda życia, w której można by się wykąpać 😃

• Playa Peñon del Cuervo – fajna plaża publiczna, ja nienawidzę się opalać więc śmiertelnie się nudziłam, dla Kuby to ekstaza więc mamy ambaras 😃 Ale polecam fanom plażowania.

W okolicy jaskini jest też kapitalne wybrzeże, ze ścieżką wzdłuż skał jak i taką płaską, dla rowerów i wózków – nazywa się to: Acantilados y Túneles de El Cantal. Naprawdę rewelacyjnie przygotowana infrastruktura. Oglądaliśmy tam zachód słońca, jeden z takich najpiękniejszych zachodów, naprawdę ognisty i z chmurami soczewkowymi.

• Grenada, czyli miasto, które jest perłą Andaluzji. Najbardziej słynie z warownego zespołu pałacowego, jakim jest Alhambra. Słynie tak bardzo, że bilety trzeba rezerwować z miesięcznym wyprzedzeniem, o czym się dowiedziałam na kilka dni przed wizytą w Grenadzie, więc nawet klamki nie pocałowaliśmy, bo podjechać pod samo zamczysko też się nie da, jest tylko parking, oczywiście płatny, oddalony sporo od tej wspaniałej budowli. Daliśmy sobie spokój, bo w Grenadzie mieliśmy tylko kilka godzin (to była ta część podróży, w której miał się dobrze bawić mój tata, czyli tour de tramwaj). Pojechaliśmy za to na punkt widokowy San Nicolas, i to był strzał w dziesiątkę – było tam ślicznie, widok na Alhambrę i ośnieżone góry był po prostu spektakularny. Ta niesamowita twierdza pochodzi z XIII wieku, zbudowana przez mauretańskich kalifów, do dziś zachwyca mieszanką stylów i jest przepięknym świadectwem kultury arabskiej. Będę musiała tam wrócić, żeby ją sprawdzić w środku, ale nawet od zewnątrz zrobiła na mnie wielkie wrażenie.