Wejście do świątyni jest darmowe, i w przeciwieństwie do większości innych świątyń w Kioto, jest ona otwarta całą dobę. Tym razem po całym dniu gorącego lata, przyszłam z Kubą zwiedzać świątynię tuż przed zachodem słońca, i był to strzał w dziesiątkę. Ludzi było niewiele, a my udaliśmy się na spacer wzdłuż tysięcy bram torii, w górę wzgórza.

Okazało się, że to nie tyle spacer, co konkretny trekking (pełne kółko ma ok. 5 km), ale warty każdego kroku i kropelki potu. Świątynia znajduje się jeszcze w Kioto, ale tak naprawdę góra Inari jest tak obszerna, że czuć jakbyśmy się znajdywali w dżungli. I tak w sumie jest, bo podczas pięcia się w górę ciągle towarzyszy nam śpiew setek ptaków, szum owadów, las wręcz pulsuje. Było to wspaniałe doświadczenie, szczególnie, że na koniec uraczył nas widok pięknego zachodu słońca, i burzy rozpościerającej się nad Kioto.