W Kapadocji spędziliśmy dwa dni, ale to tak intensywne dni, że można je spokojnie uznać za tydzień. To takie dni w życiu, że oddałbyś za nie miesiące szarego życia i chodzenia do pracy, bo było po prostu fenomenalnie. Ale do rzeczy:

Dolina Miłości prezentowała się pięknie w promieniach wczesnego poranka, w dodatku jeszcze gdzieniegdzie widać było balony

• Wybraliśmy się na zwiedzanie niesamowitego podziemnego miasta w Derinkuyu. Miasto sięga aż 8 pięter wgłąb ziemi! Mogło się tam ponoć mieścić aż 20 tysięcy ludzi, chociaż ciężko mi w to uwierzyć, tak tam ciasno. W ogóle chyba nie żyły wtedy takie wielkie baby jak ja, bo ledwo się przeciskałam po tych schodkach. Jedzenia mogło starczyć, w trudnych czasach kiedy ludzie musieli się tam chować, nawet na 6 miesięcy – wyobrażacie sobie takie życie? Zresztą jakbyśmy tam z Kubą mieszkali to by im zapasów starczyło na 2 tygodnie, tyle żremy

• Potem czekała nas prawdziwa przygoda – poszliśmy zobaczyć skalne miasto Cavusin, w którym jeszcze w połowie XX wieku mieszkali ludzie – niestety, w 1963 na skutek trzęsienia ziemi skalne miasto zawaliło się i mieszkańcy wynieśli się stamtąd na zawsze. Teraz teren jest w sumie niedostępny, ale my mieliśmy szczęscie – trafiliśmy na pana, który układał płytki, ale jak nas zobaczył to rzucił robotą i zamienił się w przewodnika Poprowadził nas po skalnych półkach (okazało się że jednak nie mam lęku wysokości jeśli ktoś wystarczająco często mówi do mnie „Lady yes yes yes this way”) na samą górę miasta.

Podziwialiśmy różne pomieszczenia, czuliśmy jak wiatr hula przez puste okna, pochłonięci przygodą dotarliśmy do opuszczonego kościoła z zamazanymi freskami. To było niesamowite przeżycie, trochę na nielegalu, życie na krawędzi (dosłownie na krawędzi xD). Pan oczywiście został wynagrodzony, yes yes yes.