Jakbym sobie poczytała o tym, że ten skansen z 19 wiatrakami liczącymi sobie 300 lat, jest atrakcją darmową, którą odwiedza rocznie ok. 1 mln osób, to przecież nie byłoby przygody, a o przygody w podróżowaniu chodzi.

A to było tak: zaparkowaliśmy, idziemy dziarskim krokiem w kierunku wiatraków, a tu, holibka, centrum z biletami. No nic, powiedzieliśmy sobie „eno jak tu już zajechali, to trzeba kupić te bilety”. Bilety strasznie drogie, bo za 19,5 euro, ale pani w kasie wymieniała plusy, mówiła że dodatkowo możemy się przepłynąć łódką, wejść do wiatraka i muzeum No to dobra, zapłaciliśmy, dostaliśmy mapkę i poszliśmy. Akurat stała łódka, więc razem z psem puściliśmy się pędem w jej stronę (fajnie to na pewno wyglądało, ja, Kuba, moja mama i pies, wszyscy biegną wymachując parasolkami, to znaczy oprócz psa, pies wymachiwał językiem) wbiegliśmy na pokład, gdzie miły pan (Holendrzy niezmiennie są zawsze mili) zapytał nas o bilety…
których nie mieliśmy.

Wysiedliśmy więc na następnym przystanku, a okoliczni Holendrzy nasłuchali się bardzo kwiecistych polskich słów (edukację mieszkańców innych krajów na temat Polski zawsze stawiamy sobie za priorytet). Poszliśmy z powrotem do kasy, i tak idąc, cała czerwona na twarzy uzmysłowilam sobie, że inni ludzie nie mają biletów. Że wejście jest za darmo, a bilety mają tylko ci, którzy chcą pływać łódkami. Dochodziło to tak do mnie z każdym metrem, jak zbliżałam się do kasy, gdzie miła (a jakże) pani przyznała mi rację. Co było jeszcze milsze, pozwoliła nam na zwrot biletów, jak namiauczałam o tym że przecież my nie wiedzieli, że my biedaki i ostatnie pieniążki chcemy przewalić na wafle z karmelem, a nie pływanie łódką, że mamy nóżki.