Rano okazało się, że Kuba nie jest w najlepszej formie, pochorował się. Mimo to dał radę pojechać z nami na piękne okoliczne wodospady. W pewnym momencie ja musiałam prowadzić, bo droga była trudna (częste blokady robione przez dzieci chcące sprzedać banany, mnóstwo ostrych progów zwalniających, bezdomne psy), a Kuba źle się czuł, w dodatku okazało się że za wejścia do wodospadów trzeba płacić dwa razy, bo raz państwu, a raz Zapatystom 😃 Panowie mieli maczety, więc swoje centusiostwo schowałam głęboko w sobie i grzecznie wszystko płaciłam (trzeba dodać, że były to bardzo drobne sumy).

• Wodospady były wspaniałe. Najpierw kolorowe Aqua Azul, wspaniałe kaskady tonące w turkusowej wodzie. To najbardziej popularne wodospady w Palenque i często zatrzymują się tam wycieczki autokarowe. Na miejscu można kupić pamiątki, skorzystać z toalety. Jest zakaz kąpieli, ale często nieprzestrzegany przez turystów.

• Później spektakularny Misol-Ha, spadający wdzięcznie z 30 metrów. Schodzi się do niego schodami, już z punktu widokowego wygląda niesamowicie. Można się tam kąpać, w dodatku można go zobaczyć „od środka”, bo jest poprowadzona ścieżka za nim która prowadzi do jaskini – jednak wstęp kosztuje kilka pesos, których akurat nie mieliśmy wszytych w stroje kąpielowe xD

• Na koniec wodospady Roberto Barrios, najbardziej dzikie i puste ze wszystkich. Byliśmy tam praktycznie sami, bardzo polecam bo teren wodospadów jest ogromny. Popularną atrakcją jest zjeżdżanie z nich na zgniecionej butelce 5l, wątpliwie bezpieczna zabawa 🙂

To wszystko było wspaniałe, zachwycałam się tymi widokami, no i tym towarzystwem. Wieczorem pojechaliśmy z Kubą i gospodarzem naszej posesji do lekarza. Okazuje się, że w Meksyku przy wielu aptekach jest lekarz, który przyjmuje na darmowe wizyty. Wytłumaczyłam mu, co się dzieje łamanym hiszpańskim i udało się pomóc Kubie.

Następnego dnia zwiedzaliśmy ruiny w Palenque, ale niestety pogoda kompletnie się popsuła, i nie tyle lało, co wiadrami woda leciała z nieba, tak, że schody zamieniały się w wodospady, a ścieżki spacerowe – w rzeki. Mimo to próbowaliśmy zwiedzać ruiny z naszymi poznanymi w podróży przyjaciółmi – Piotrem i Adą.