Wybraliśmy się z parkingu Biała Woda na Zielony Staw Kieżmarski, w sumie pokonaliśmy pieszo 16 km, 530 metrów przewyższenia (Rica jakieś 20 km bo chodziła zygzakiem).

Po tych 8 km w jedną stronę, gdy z człowieka już ostatnia nadzieja ulatuje z parą z ust, gdy mróz szczypie i słońce zachodzi za wysokimi szczytami Tatr, czeka na człowieka schronisko „Chata pri Zelenom plese”, a tam czeka piękna, wspaniała, cieplutka Buchta Słowacka. Kochani, na temat tego żarcia mogłabym pisać poematy. Co za cudowna, miękka buła drożdżowa, w środku wypełniona dżemikiem, suto posypana kakałkiem i cukrem i do tego wszędzie MASŁO mój Boże kochani, myślałam że zemdleję, takie to było dobre

Widoki na trasie są niesamowite, kolory drzew w połączeniu z majestatem gór, to wszystko naprawdę warto zobaczyć. Trasa wznosi się łągodnie, choć jest długa i po drodze są dość spore kamienie, warto więc zaopatrzyć się w dobre buty. Warto wybrać się w trasę wcześnie rano, bo słońce nad Zielonym Stawem Kieżmarskim szybko zachodzi. Na Słowackie Tatry można z psem, w dodatku jest dużo mniej ludzi niż po Polskiej stronie.